من عينيّة صفاته : يعنى « من عينيّة صفاته مع ذاته » كه صفات خداوند عين ذات اقدسش مىباشد . يكون على الحقيقة : ضمير در « يكون » به « صدق الصّفات » برمىگردد . فانّ المبدأ فيها : ضمير در « فيها » به صفات برمىگردد . و ان كان عين ذاته تعالى خارجا : ضمير در « كان » اسم و به مبدأ برگشته و كلمهء « عين ذاته » خبر و كلمهء « خارجا » تمييز براى نسبت در « كان عين ذاته » مىباشد . الّا انّه غير ذاته تعالى مفهوما : ضمير در « انّه » اسم و به مبدأ برگشته و كلمهء غير ذاته تعالى خبر و كلمهء « مفهوما » تمييز براى نسبت بين اسم و خبر « انّ » مىباشد . و منه انقدح : ضمير در « منه » به كافى بودن مغايرت مفهومى با ذات برمىگردد . ما فى الفصول من الالتزام : كلمهء « من الالتزام » بيان ماء موصوله مىباشد . من العينيّة : يعنى عينيّت صفات خداوند با ذات اقدسش . لعدم المغايرة المعتبرة بالاتّفاق : اين عبارت دليل براى « الالتزام بالنقل و التّجوّز » مىباشد . و ذلك : مشاراليه « ذلك » انقداح ما فى الفصول مىباشد . لما عرفت من كفاية المغايرة مفهوما : كلمهء « من كفاية الخ » بيان ماء موصوله و كلمهء « مفهوما » نيز تمييز بوده و اين عبارت دليل براى مشاراليه « ذلك » مىباشد . و لا اتّفاق على اعتبار غيرها : ضمير در « غيرها » به مغايرت مفهومى برمىگردد . على عدم اعتباره : ضمير در « اعتباره » به « غيرها » برمىگردد يعنى « على عدم اعتبار غير المغايرة المفهوميّة » . ثبوت المغايرة كذلك : مقصود از « كذلك » مغايرت مفهومى مىباشد . الخامس انّه وقع الخلاف : مقصود از « الخامس » پنجم از امور باقيمانده بوده و ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .